De internationale kunstwereld is momenteel in rouw gedompeld na het overlijden van Catherine O’Hara, een grootheid in de podiumkunsten die de grenzen van komische en dramatische expressie herdefinieerde. Op 71-jarige leeftijd verliet O’Hara het toneel na een kort ziekbed, en liet een oeuvre achter dat dient als een meesterwerk in de kunst van het authentiek leven door middel van je vak. Ze was niet zomaar een actrice; ze was een cultureel architect wiens onverschrokken creativiteit en kameleonachtige talent de kloof overbrugden tussen het absurde en het diep menselijke, waardoor ze een van de meest bewonderde figuren in de moderne entertainmentwereld werd.
O’Hara’s reis begon in 1954 in Toronto, Canada, waar ze opgroeide als een van zeven kinderen in een levendig en hardwerkend gezin. Het was in deze dynamische familieomgeving dat de kiem van haar observatievermogen werd gelegd. Haar weg naar een legendarische status was niet geplaveid met onmiddellijke erkenning, maar met de vastberadenheid van een artiest die begreep dat ware kunst een bereidheid tot falen vereist. Haar vormende jaren bij het befaamde improvisatietheatergezelschap Second City vormden de vruchtbare bodem waar haar kenmerkende stem wortel schoot. Te midden van de hoge druk van live sketchcomedy leerde ze omgaan met het onvoorspelbare en ontwikkelde ze een stijl die zowel intellectueel scherp als fysiek expressief was
