Als je via Facebook hier terecht bent gekomen, ben je waarschijnlijk op zoek naar antwoorden – je probeert te begrijpen wat er zich nu echt heeft afgespeeld tussen de machtige zakenman, zijn kwetsbare dochter en de vrouw die iedereen voor een gewone medewerkster aanzag. Houd je vast. Want wat zich achter de poorten van dat landhuis afspeelde, was geen misverstand, geen ongeluk en niet iets dat met excuses te verbloemen valt. Het was een geheim vol opzet, hebzucht en een duisternis die bijna een hele erfenis ten gronde richtte.

Roberto Herrera is niet in een bevoorrechte positie geboren. Hij heeft zijn naam in de techindustrie gevestigd met slapeloze nachten, meedogenloze onderhandelingen en een instinct dat grensde aan genadeloosheid. Tegen de tijd dat hij vijftig was, domineerde zijn bedrijf de wereldwijde markten, bedroeg zijn fortuin miljarden en kon zijn aanwezigheid alleen al directiekamers tot stilte brengen.

Maar niets daarvan betekende voor hem zoveel als zijn dochter.

Ana was de spil van zijn leven – het enige punt waaromheen alles draaide. Een zeldzame, degeneratieve aandoening had haar mobiliteit ontnomen voordat ze ooit had leren rennen. De rolstoel werd een deel van haar lichaam naarmate ze ouder werd, maar die bepaalde nooit haar geest. Haar lach vulde de kamer. Haar nieuwsgierigheid brandde fel. Haar ogen – donker, observerend, eindeloos expressief – zagen de wereld met een diepte die iedereen om haar heen ontroerde.

Roberto zou zonder aarzeling zijn imperium hebben verruild als dat betekende dat ze een gezond lichaam zou krijgen.

In plaats daarvan deed hij het enige wat hij kon: hij beschermde haar met alles wat geld kon kopen.

Het landhuis in de heuvels van Bel Air was minder een huis en meer een fort vermomd als luxe. Achter de marmeren vloeren en glazen wanden lag een web van verdedigingsmechanismen: biometrische sloten, drukgevoelige vloeren, bewegingsmelders die tot op de millimeter nauwkeurig waren afgesteld en een geavanceerd bewakingssysteem dat zo discreet was dat zelfs doorgewinterde beveiligingsadviseurs de volledige reikwijdte ervan niet opmerkten.

De camera’s waren overal.

Niet om kunst te beschermen.
Niet om waardevolle spullen te bewaken.
Maar om over Ana te waken.

Roberto vertrouwde niemand volledig. Niet de dokters. Niet de verzorgers. Zelfs niet zichzelf, wanneer uitputting zijn instincten vertroebelde.

En zeker niet Elena.