Er was een tijd – nog niet zo lang geleden – dat wijdverspreide obesitas ongebruikelijk was. Als je door familiealbums, oude schoolfoto’s of strandkiekjes uit de jaren 70 bladert, valt één ding op: de meeste mensen zagen er fysiek evenwichtig en van nature actief uit.
Dit kwam niet doordat ze zich aan strenge diëten hielden of over een buitengewone wilskracht beschikten. Het werkelijke verschil was eenvoudiger – en veel krachtiger. Het dagelijks leven zelf bevorderde beweging, regelmatige voeding en een natuurlijk evenwicht.
1. Beweging werd een integraal onderdeel van het dagelijks leven.
In de jaren zeventig hadden veel gezinnen maar één auto, of helemaal geen. Naar school, werk, winkels of een vriend gaan betekende meestal lopen.
Mensen wandelden niet om te sporten . Ze wandelden omdat het moest.
Een doorsnee dag bestond uit het verplaatsen van huis naar de bus, van de bus naar het werk, van het werk naar de winkel en weer terug naar huis – vaak meerdere kilometers afleggend zonder erbij stil te staan.
Kinderen liepen naar school, speelden buiten, renden naar parken en liepen weer naar huis. Bewegen was geen geplande activiteit. Het was constant, natuurlijk en onvermijdelijk.
2. Het eten was eenvoudig en minimaal bewerkt.
Koelkasten waren niet gevuld met ultrabewerkt voedsel. Maaltijden werden bereid met basisproducten: groenten, eieren, vlees, melk, fruit en granen.
Koken gebeurde thuis en kostte tijd: wassen, snijden, roeren en schoonmaken. Zelfs het bereiden van voedsel vergde fysieke inspanning.
In het algemeen:
