Toen Alexander Wright zijn imperium opbouwde, geloofde hij dat geld bijna alles kon oplossen.
Privéziekenhuizen. Specialisten van wereldklasse. Experimentele therapieën die vanuit het buitenland worden ingevlogen.
Als er ook maar een kleine kans was dat het zijn tweelingzonen, Ethan en Leo, kon helpen, betaalde Alexander zonder aarzeling.
De jongens waren vijf jaar oud – slim, nieuwsgierig, onafscheidelijk – maar ook kwetsbaar. Een zeldzame immuunziekte had hun leven sinds hun geboorte bepaald. Hun wereld speelde zich af in ziekenhuisgangen, steriele kamers en gefluisterde gesprekken achter gesloten deuren.
Alexander had zijn vrouw, Claire, verloren tijdens de bevalling. Vanaf die dag was hij zowel vader als kostwinner, en droeg hij een schuldgevoel dat net zo zwaar woog als zijn fortuin. Elke deal die hij sloot, elke avond dat hij tot laat werkte, had maar één doel:
Zodat mijn zonen kunnen leven.
Daarom nam hij, na jarenlang verschillende verpleegkundigen en verzorgers te hebben ingeschakeld, uiteindelijk een fulltime nanny in dienst.
Haar naam was Emily.
Ze voldeed niet aan de verwachtingen van de bureaus. Geen gelikt cv vol prestigieuze referenties. Geen stijve professionaliteit. Ze was jong, kalm en had een ingetogen zelfvertrouwen, met warme ogen en een zachte stem.
Er was iets aan haar waardoor de jongens moesten lachen.
