Het was bijna middag toen de auto van meneer Whitaker de oprit opreed – vroeger dan gebruikelijk, vroeger dan verwacht.
Normaal gesproken kwam hij nooit thuis voor de lunch. Zijn dagen waren strak gestructureerd, gevuld met vergaderingen, telefoongesprekken en beslissingen die honderden medewerkers beïnvloedden. Voor hem was het huis weinig meer dan een plek om te slapen, zich om te kleden en te overleven tussen zijn verplichtingen door.
Maar juist op deze dag was een vergadering op het laatste moment afgezegd. En om redenen die hij niet helemaal kon verklaren, voelde hij zich genoodzaakt naar huis terug te keren.
Misschien was het de stille uitputting die hij al maanden met zich meedroeg. Misschien was het schuldgevoel. Misschien was het helemaal niets.
Hij opende de voordeur en stapte de vertrouwde stilte van het huis binnen. De vage geur van citroenreiniger hing in de lucht – subtiel, fris, bijna geruststellend.
‘Hallo?’ riep hij, terwijl hij zijn stropdas losmaakte.
Geen reactie.
Hij nam aan dat Maria, de schoonmaakster, in een van de achterkamers werkte. Ze was al bijna een jaar bij zijn familie in dienst – efficiënt, stil, bijna onzichtbaar zoals huishoudelijk personeel vaak was. Behalve haar naam en haar gewoonte om vroeg te komen en laat te vertrekken, wist hij weinig over haar.
Hij liep naar de keuken.
En toen stopte hij.
Maria zat op haar knieën op de keukenvloer.
Haar schoonmaakkarretje stond er verlaten bij, de dweil leunde nutteloos tegen de kast. Ze was niet aan het schrobben, niet aan het opruimen, ze deed geen van de taken waarvoor hij haar betaalde.
Ze was aan het bidden.
Haar handen waren tegen elkaar gedrukt, haar hoofd gebogen en haar ogen gesloten.
Voor haar, zittend op een klein kleedje, zaten twee kleine meisjes – een tweeling, niet ouder dan twee jaar. Hun haar was netjes gekamd, hun kleine jurkjes schoon maar duidelijk versleten. Elk kind nam Maria’s houding aan, met de handen ineengevouwen en hun gezichten ernstig, met de soort ernst die alleen kinderen bezitten wanneer ze iets heiligs nabootsen.
Voor elk meisje stond een klein bordje.
Geen maaltijd. Gewoon een paar stukjes gesneden fruit.
En ze baden erover.
Meneer Whitaker bleef als versteend in de deuropening staan, plotseling met het gevoel een indringer in zijn eigen huis te zijn.
Uitsluitend ter illustratie.
Even merkte niemand hem op. Het was zo stil in huis dat hij het gezoem van de koelkast kon horen en het zwakke ritme van Maria’s gefluisterde woorden, te zacht om te verstaan.
Toen opende een van de tweelingen haar ogen.
