diepgewortelde onzekerheden komen vaak voort uit een jeugd waarin het uiten van gevoelens niet voldoende werd geaccepteerd. Deze onzichtbare afdruk laat een blijvende invloed achter op iemands relatie met zichzelf.
Als de emoties van een kind niet worden gehoord… trekt het zich terug, maar er wordt niets uitgewist.
Niet alle ouders zijn gewelddadig of mishandelend. Sommigen, met de beste bedoelingen, zien simpelweg het essentiële over het hoofd: het erkennen van de emotionele wereld van hun kind . Het onderschatten van pijn, het vermijden van een kwetsbaar moment of het niet herkennen van signalen van verdriet… Een simpele « het is niets, ga verder » kan al genoeg zijn om een kind zich volledig alleen te laten voelen met zijn of haar gevoelens.
Deze stille emotionele honger laat geen sporen na op de huid, maar creëert wel een blijvende leegte. In de volwassenheid uit zich dit vaak in een voortdurende zoektocht naar liefde, moeite met nee zeggen of een ziekelijke behoefte aan bevestiging.
Naarmate je ouder wordt, draag je deze leegte met je mee die zich tegen alles verzet.
Je leven lijkt misschien « normaal » aan de oppervlakte, maar je draagt een diepgeworteld gevoel van leegte met je mee, een dorst naar acceptatie, gekoesterdheid en steun… zonder die liefde te hoeven verdienen. Het is de echo van een fundamentele behoefte: die basisbehoefte aan emotionele zekerheid die nooit is vervuld . Net als een tuin die nooit water krijgt.
Psychology Today wijst erop dat deze oorspronkelijke leegte onze romantische keuzes, onze sociale relaties en zelfs ons zelfbeeld beïnvloedt. Het is vaak de oorzaak van onze moeite om onze behoeften te uiten, te vertrouwen of te geloven dat onze emoties er echt toe doen.
Het benoemen van je wonden is al een stap in de richting van genezing.
