om haar te feliciteren. Zodra ik de bruidegom zag, kwam ik terug en barstte in tranen van verdriet uit.
Ik ben Rya Colli, ik ben 32 jaar oud en ik woon in Santa Fe, Californië.
Tijdens mijn tijd aan de UCLA werd ik verliefd op Lily Parker, een lief en aardig meisje dat altijd anderen op de eerste plaats zette.
Mogelijk een afbeelding van amarant en een bruiloft.
Ze werkte parttime in de bibliotheek en ik, een ambitieuze economiestudent, geloofde altijd dat ik het ver zou kunnen schoppen.
Na mijn afstuderen werd ik aangenomen bij een internationaal bedrijf, met een hoog salaris en een luxe kantoor.
Eп хaпto Lily, ondanks mijn inspanningen, kan ik geen werk vinden als receptioniste in een klein hotel.
Op een dag zei ik tegen mezelf:
“Ik verdien meer dan dat.”
Ik liet Lily zo koud achter dat ik me daarna walgelijk voelde.
De persoon die ik koos om haar te vervangen was Amada Blake, de rijke, elegante en trotse dochter van de directeur.
Ik trof Lily… ze stond daar gewoon, te huilen in het donker.
Ik wist dat mijn leven een wending zou nemen naar het perfecte hoofdstuk.
Maar in werkelijkheid begon alles toen uit elkaar te vallen.
Vijftien jaar later was ik assistent-verkoopdirecteur, had ik mijn eigen kantoor, een BMW, maar ik was niet gelukkig.
Mijn huwelijk met mijn vrouw was als een contract waarin ik altijd de verliezer was.
Ze keek me minachtend aan vanwege mijn nederige afkomst.
Als ze niet tevreden was, slingerde ze me telkens weer een andere opmerking naar het hoofd:
“Als het niet voor mijn vader was geweest, was je nog steeds een bescheiden toeschouwer.”
Ik leefde als in de schaduw van mijn eigen huis.
Tot die dag zei een oude vriend tegen het gezelschap:
Hé, Ryaп, weet je nog Lily? Ze gaat binnenkort trouwen.
Ik schrok.
Husbad? Wat?
—Een bouwvakker. Hij is erg arm, maar ik heb gehoord dat hij erg gelukkig is.
Ik lachte eпtre dieпtes.
Coпteпta coп ufп arm? Hij weet echt niet hoe hij mensen moet beoordelen.
Ik besloot naar die bruiloft te gaan, niet om haar te feliciteren, maar om te lachen om haar keuze.
