Naarmate kinderen opgroeien tot volwassenen, evolueert de rol van ouder op natuurlijke wijze. De kleine die ooit afhankelijk was van jouw constante steun en begeleiding, is nu een onafhankelijk individu geworden met een eigen leven en eigen keuzes.
Veel ouders vinden het lastig om zich aan te passen aan deze nieuwe fase en helaas kunnen bepaalde gedragspatronen ervoor zorgen dat volwassen kinderen afstand nemen of, in sommige gevallen, de banden helemaal verbreken.
Je vervreemd voelen van je volwassen kind kan een van de meest hartverscheurende uitdagingen zijn waar een ouder mee te maken krijgt. Hoewel geen enkele relatie perfect is, kan het herkennen van de gedragingen die volwassen kinderen wegjagen, je helpen een sterkere, gezondere band te creëren.
Met zelfbewustzijn en een oprechte wens om te groeien, is het mogelijk om een relatie te creëren die gebaseerd is op wederzijds respect en een duurzame verbinding. Maar om dat te bereiken, is het belangrijk om te stoppen met de volgende gedragingen.
1. Stop met ze te behandelen alsof ze nog kinderen zijn, en niet als gelijken.
Je volwassen kind is inmiddels volwassen genoeg om je toestemming of constante supervisie te ontlopen. Door ze te blijven opvoeden alsof ze nog tieners zijn, ontstaat er wrijving die uiteindelijk tot vervreemding kan leiden.
In zijn boek « Rules of Estrangement » identificeert klinisch psycholoog Dr. Joshua Coleman de ontwikkelingsdrempel waar veel ouders mee te maken krijgen wanneer kinderen volwassen worden. Coleman beschrijft hoe het onvermogen om zich aan te passen een patroon creëert waarbij ouders gedrag blijven vertonen dat geschikt is voor jongere kinderen, maar schadelijk is voor relaties met volwassenen. Deze inflexibiliteit, merkt Coleman op, is een belangrijke oorzaak van vervreemding binnen het gezin.
De verschuiving naar het behandelen van volwassen kinderen als gelijken betekent niet dat je je ouderlijke identiteit moet opgeven. In plaats daarvan ontwikkelt de relatie zich tot een relatie die gebaseerd is op wederzijds respect. Denk na over hoe je met een gerespecteerde volwassen vriend(in) zou omgaan voordat je je volwassen kind advies geeft of zijn mening geeft.
De meeste volwassen kinderen waarderen ouders die hun groei en volwassenheid erkennen. Simpele erkenningen zoals « Ik vertrouw op jouw oordeel hierover » kunnen de band versterken in plaats van breken.
2. Stop met het overschrijden van hun grenzen (fysiek, emotioneel, tijdsgebonden, etc.)
Grenzen zijn bedoeld om relaties te beschermen, niet om ze te schaden. Wanneer je consequent de grenzen van je volwassen kind negeert, geef je de boodschap af dat jouw behoeften voorrang hebben boven hun comfort.
Fysieke grenzen kunnen bestaan uit handelingen zoals langskomen zonder aankondiging, hun huis binnengaan zonder toestemming, of fysiek contact aangaan waarvan ze je hebben gevraagd dit te vermijden. Emotionele grenzen hebben betrekking op het respecteren van hun privacy, meningen en onafhankelijke relaties.
Tijdsgrenzen blijken voor ouders vaak bijzonder moeilijk te respecteren. Uw volwassen kind heeft zijn eigen werk, relaties en verplichtingen die aandacht vereisen. Directe antwoorden op berichten verwachten of aandringen op regelmatige bezoeken zonder rekening te houden met zijn schema, getuigt van een gebrek aan respect voor zijn onafhankelijkheid.
Veel ouders overschrijden deze grenzen met goede bedoelingen, in de veronderstelling dat ze hen steunen. Maar als het gaat om het onderhouden van gezonde relaties met volwassen kinderen, is het effect van je daden belangrijker dan je intenties.
3. Stop met het voortdurend bekritiseren van hun levenskeuzes, carrière, relaties of opvoeding.
Constante kritiek leidt tot een omgeving waarin je volwassen kind bang is voor interactie met jou. Zelfs als je het doet onder het mom van « gewoon proberen te helpen », zijn herhaalde negatieve opmerkingen over hun keuzes signalen van afkeuring van de persoon die ze zijn geworden.
In de ontwikkelingspsychologie stelde psycholoog Erik Erikson vast dat jongvolwassenen de fase van ‘intimiteit versus isolatie’ doorlopen, waarin ze hun identiteit los van hun gezin van herkomst ontwikkelen. Kritiek van ouders in deze cruciale periode kan een grote impact hebben op hun zelfvertrouwen en zelfbeeld.
De wens om je kind te beschermen verdwijnt nooit helemaal. Maar leren op je tong te bijten wanneer je in de verleiding komt om kritiek te leveren, vergt oefening en zelfinzicht. Voordat je « constructieve feedback » geeft, vraag jezelf dan af: « Is dit echt nodig? Hebben ze om mijn mening gevraagd? »
Volwassenen weten over het algemeen wanneer ze fouten maken. Jouw rol verschuift van het voorkomen van fouten naar het bieden van ondersteuning wanneer daarom wordt gevraagd. Houd in gedachten dat je kind leert en groeit door zijn of haar eigen ervaringen, ook de lastige.
4. Stop met het negeren of ongeldig verklaren van hun gevoelens en ervaringen.
De emoties van je volwassen kind verdienen erkenning, zelfs als je ze niet volledig begrijpt of er niet mee eens bent. Emotionele invalidatie treedt op wanneer je hun gevoelens bagatelliseert of wegwuift met opmerkingen als « je overdrijft » of « je zou je niet zo moeten voelen ».
De gevolgen van invalidatie kunnen diepgaand zijn. Wanneer je de emoties van je kind negeert, geef je de boodschap af dat zijn of haar innerlijke ervaring niet belangrijk is. Na verloop van tijd ondermijnt dit het vertrouwen en creëert het emotionele afstand die uiteindelijk kan leiden tot volledige ontkoppeling.
Bevestigende reacties kunnen daarentegen klinken als: « Ik zie dat dit echt belangrijk voor je is », of « Ik begrijp het misschien niet helemaal, maar ik geloof je als je zegt dat je pijn hebt. » Dit soort uitspraken bevorderen de verbinding en het begrip, en versterken de relatie in plaats van haar te verstoren.
