Liam knikte lichtjes. ‘Ja. Alma.’
De vrouw trok een gebeeldhouwde wenkbrauw op. ‘Ze is… heel knap.’
Alma’s hart zakte in haar schoenen. Ze sloeg snel haar blik neer. Liam schraapte zijn keel. ‘Alma, dit is Talia – een oude vriendin.’
Oude vriendin. De manier waarop hij het zei, klonk als een verontschuldiging. Alma knikte beleefd en liep achteruit naar de schoonmaakkar. ‘Ik ga nu weg, meneer.’
‘Wacht,’ zei Talia plotseling, haar stem zoet en scherp. ‘Heeft iemand je ooit verteld dat je op iemand uit een film lijkt? Hoe heette die ook alweer… ah ja, het arme dienstmeisje dat verliefd wordt op de prins.’

Liams kaak spande zich aan. « Talia. »

Alma glimlachte even. « Neem me niet kwalijk. » Ze duwde de kar snel de hal in, haar borst brandde. Toen de deur achter haar dichtviel, leunde ze tegen de muur en sloot haar ogen.

Waarom liet ze zich hierdoor zo van de wijs brengen? Hij was een miljardair. Zij was niets meer dan een hotelmedewerkster. Een foutje in zijn bed. Een gunst voor een week. Meer niet.

Maar die avond, vlak voordat haar dienst erop zat, kwam er een bericht van de receptie. Er stond een pakketje voor haar klaar. Verward liep ze naar beneden en zag een klein doosje met haar naam erop. Er zat een boek in – « De stille kracht van gewone mensen » – en een briefje tussen de bladzijden: « Voor het meisje dat denkt dat ze klein is. Dat ben je niet. —L »

Ze staarde lange tijd naar het bericht. Dit was niet zomaar iets. Dat kon niet waar zijn.

Maar ze wist niet… dat Talia alles had gezien. Dat achter haar charmante glimlach een storm schuilging die op het punt stond los te barsten.

Talia was namelijk niet zomaar een oude vriendin. Ooit was haar iets beloofd: Liam Harts achternaam, zijn fortuin en zijn toekomst.

En nu stond er een huishoudster op haar plek.

AFLEVERING 4

Alma wist meteen dat er iets niet klopte toen ze de personeelslounge binnenstapte en de gesprekken verstomden. Hoofden draaiden zich om. Ogen keken haar aan. Gefluister vloog als pijlen achter haar rug. Haar naam stond niet op het dienstrooster. Suite 709 was van haar lijst verdwenen. Eerst dacht ze dat het een vergissing was. Misschien een herplaatsing. Maar toen ze haar leidinggevende benaderde, sprak zijn gezicht boekdelen.

Hij liet haar niet eens uitpraten voordat hij haar apart nam. « Alma, ik weet niet wat er is gebeurd, maar je bent geschorst in afwachting van een onderzoek. » Haar hart stond stil. « Geschorst? Waarvoor? » Hij keek ongemakkelijk naar beneden. « Er is een klacht binnengekomen. Een serieuze. Een gast heeft je beschuldigd van ongepast gedrag jegens meneer Hart. » Haar benen werden gevoelloos. « Dat is een leugen. Ik heb niets verkeerds gedaan. » Hij zuchtte en verlaagde zijn stem. « Ik geloof je. Maar dit komt niet zomaar van iemand. Het komt van iemand met geld en macht. Je weet hoe het hier werkt. Het spijt me. » Alma voelde haar longen samentrekken toen ze het hotel uitliep, haar uniform opgevouwen onder haar arm. Ze huilde niet. Nog niet.

De tranen vloeiden pas toen ze thuis was, in de kleine kamer die ze deelde met haar jongere broer, Daniel. Hij snelde naar haar toe, bezorgd op zijn jonge gezicht. ‘Wat is er gebeurd? Waarom ben je zo vroeg thuis?’ Ze probeerde te glimlachen, maar haar glimlach verdween. ‘Het gaat goed. Gewoon moe.’ Maar die nacht sliep ze niet. Haar telefoon trilde constant. Berichten van Liam. ‘Waar ben je?’ ‘Alma, wat is er gebeurd?’ ‘Praat met me.’ Ze antwoordde niet. Wat moest ze zeggen? Dat iemand uit zijn wereld over haar te weten was gekomen en besloten had haar te verpletteren als een kakkerlak? Dat alleen al het idee dat ze dicht bij hem was, genoeg was geweest om alles te verpesten? De volgende ochtend nam ze niet de moeite om zich aan te kleden voor haar werk. Ze zat op bed, haar telefoon geklemd, met een zwaar hart. Maar halverwege de dag veranderde alles.