Intiem. Ze begreep niet waarom een ​​man zoals hij – een miljardair met alles – hier zou zitten en haar ontbijt zou aanbieden alsof ze gelijken waren. Na een paar minuten stond Liam op. ‘Ik heb vergaderingen. Maar ik wil dat je deze kamer elke dag schoonmaakt. Alleen jij. Zeg het tegen je leidinggevende.’ Alma keek op. ‘Meneer?’ ‘U hoorde me goed. Ik wil dat dingen op een bepaalde manier gebeuren, en jij doet dat goed. Niemand anders.’ Ze slikte moeilijk, niet wetend wat ze daarvan moest denken. ‘Ja, meneer. Dank u wel.’ ‘En Alma?’ zei hij, terwijl hij even in de deuropening bleef staan. ‘Niet meer slapen op je werk.’ Maar er klonk geen scherpte in zijn stem, alleen een vleugje glimlach voordat hij de gang in verdween. Die nacht kon Alma weer niet slapen – maar om een ​​totaal andere reden.

Liam Hart, de spookachtige miljardair die zelden met iemand sprak, had haar ontbijt aangeboden en naar haar gevraagd. Ze wist niet wat het betekende. Ze wist niet of het goed of slecht was. Het enige wat ze wist, was dat haar leven een onverwachte wending had genomen.
En iets in haar waarschuwde haar: dit was nog maar het begin.

AFLEVERING 3
Alma’s dagen begonnen op een stille, vreemde manier te veranderen. Elke ochtend ontving ze haar schoonmaakrooster, en elke ochtend stond Suite 709 – de presidentiële suite – alleen onder haar naam vermeld. Niemand stelde er vragen over. Haar leidinggevende, die normaal gesproken streng was, knikte alleen maar en ging verder. De andere schoonmaaksters begonnen te fluisteren. Sommigen vroegen of ze gestraft werd. Anderen vermoedden meer. Alma zei niets. Wat kon ze zeggen? Dat de ongrijpbare miljardair Liam Hart haar koffie en croissants had gegeven, haar had bekeken alsof ze een mysterie was dat hij wilde ontrafelen, en haar vervolgens bij naam had gevraagd? Ze geloofde het zelf nauwelijks.

Op de derde dag werden de dingen nog surrealistischer. Toen ze de suite binnenkwam, vond ze een briefje op het nachtkastje, geschreven in een scherp, zelfverzekerd handschrift: ‘De koelkast weer gevuld met mangosap. Ik herinner me dat je zei dat het je favoriet was. —L’.
Ze had het niet rechtstreeks tegen hem gezegd. Het moest zijn geweest toen ze vorige week met een van de koks aan het praten was en dacht dat niemand luisterde. Alma staarde naar het briefje, haar vingers trillend. Het was nu niet alleen maar beleefdheid. Hij lette op. Te veel op.

Later die middag, terwijl ze de kussens op het enorme bed schikte, hoorde ze de deur weer opengaan. Ze draaide zich om, in de verwachting dat Liam alleen binnen zou komen – maar dat deed hij niet. Een lange vrouw kwam als eerste binnen, elegant en opvallend in een rode designjurk, gevolgd door Liam, die er enigszins ongemakkelijk uitzag. Alma bleef stokstijf staan.

‘O,’ zei de vrouw, toen ze haar opmerkte. ‘Is zij de schoonmaakster?’