Toen mensen haar uiteindelijk vroegen hoe ze van vijf dollar een nieuw leven had gemaakt, sprak Alicia nooit als eerste over de gouden munten. Ze sprak over de dagboeken en de koffer. Ze sprak over de keuze om het verlies van een vreemde niet te zien als een kans op winst, maar als een verantwoordelijkheid om het te bewaren. De opslagruimte was niet volgepropt met rommel; hij was volgepropt met een nalatenschap. Door ervoor te kiezen Leonards verhaal te bewaren, had Alicia de kracht gevonden om haar eigen verhaal af te maken. Ze hadden stabiliteit gevonden dankzij de munten, maar hun menselijkheid hadden ze teruggevonden door de muziek. Alicia besefte dat soms, wanneer de wereld je in de steek laat, de beste manier om jezelf terug te vinden is om iets anders te redden dat vergeten is.