Om de impact van dit verlies op het culturele landschap te begrijpen, moet je kijken naar de onuitwisbare indruk die Willis op de filmwereld heeft achtergelaten. Hij was de doorsnee man die een titan werd. Voordat hij ‘s werelds beroemdste actieheld was, speelde hij de charmante, vlotte David Addison in Moonlighting , waarmee hij bewees dat hij naast zijn fysieke verschijning ook over het komische talent beschikte.Toen kwam Die Hard uit 1988 , een film die het actiegenre fundamenteel veranderde.Willis speelde geen feilloze, onoverwinnelijke machine; hij speelde een man die moe, bloedend en doodsbang was, maar toch doorzette. Die kwetsbaarheid was zijn geheime wapen. Het stelde het publiek in staat zichzelf in hem te herkennen, waardoor zijn triomfen verdiend aanvoelden in plaats van onvermijdelijk.
Zijn filmografie is een meesterwerk van veelzijdigheid. In Pulp Fiction gaf hij ons een rauwe, doorleefde vertolking van een bokser met een erecode.In The Fifth Element omarmde hij de flamboyante absurditeit van sciencefiction met een nuchtere, droge vermoeidheid. En in The Sixth Sense leverde hij een ingetogen, beklijvende prestatie die een van de grootste plotwendingen in de filmgeschiedenis vormgaf. Elk van deze rollen droeg bij aan de erfenis van een man die niet bang was om risico’s te nemen of tegen zijn gebruikelijke imago in te spelen. Nu die films als monumenten voor zijn talent staan, richt zijn familie zich op de man achter de rollen – de vader en echtgenoot die nog steeds vreugde vindt in de kleine, stille momenten van een leven buiten de camera’s.
